Slider – Blog van Cedric Dubois

Cedric Dubois

Night of the proms 2007

Gisteren naar Night of the proms geweest. Synopsis: kan beter.

Het is nu het derde jaar dat ik naar NOTP ga, en tot nu toe is 2006 de beste van de  drie.

In 2005 (Donna Summer, Rodger Daltrey) was het geluid allesbehalve, alsof er enkel woofers gebruikt werden. Dit jaar leek er geen mooie lijn in te lopen. Vermoedelijk heeft dat te maken met de laattijdige annulatie van OMD, waardoor ze snel een andere act moesten vinden. Die vonden ze dan ook met Kid Creole and The Coconuts, wat toch wel een compleet ander genre is. Vier weken voor de première moesten ze dus hun programma gaan aanpassen.

Qua techniek zag alles er weer mooi uit. Dit jaar hing er een gigantisch scherm (38 meter op 11 meter) achteraan het podium waar afwisselend livebeelden en animaties/vooraf opgenomen beelden geprojecteerd werden. Ook hier een groot minpunt, de line arrays hangen voor dat scherm, waardoor er een deel van het zicht ontnomen wordt. De belichting vanop het podium was iets minder spectaculair dan vorig jaar.

De hoogtepunten: Robby Lakatos, Soulsister en ook wel een beetje Liebrecht Vanbeckevoort.

Robby Lakatos is een vioolvirtuoos en speelde, volgens Carl Huybrechts, 600 noten per minuut in een bepaald stuk. Een wereldrecord. Dit was zeker de moeite waard.

Soulsister kent iedereen wel. Zij waren de enigen die de zaal echt konden doen daveren met hun bekende hits, dat belooft alvast voor hun concerten in maart volgend jaar.

Liebrecht Vanbeckevoort, een pianist van 23 jaar, behaalde in mei van dit jaar de zesde plaats in de Koningin Elisabethwedstrijd. Tijdens zijn stukken werden alleen beelden van de toetsen van zijn piano op het scherm geprojecteerd. Indrukwekkend hoe snel Liebrecht speelt.

Macy Gray leek me nogal zwak. Ze heeft een krachtige stem, maar die kwam die avond niet tot uiting. Ook haar “duet” met James Brown kon me niet bekoren. Visueel zag het er wel goed uit.

Chic begon goed en kreeg de zaal ook wel mee, maar dat duurde niet lang. Hun nummers waren iets te langdradig waardoor velen zich begonnen te vervelen.

De klassieke stukken waren goed, met de bijhorende beelden op het scherm achteraan (vooral Romeo en Julia, en Pirates of the Carribean! ;)). Fine Fleur kwam dit jaar tevoorschijn via een lift van onder het podium. Ook hen hebben we nu “van dicht” (op het scherm) kunnen zien.

De editie 2006 blijft dus nog steeds  de beste van de drie. Zowel qua techniek (geluid en het visuele) als qua programma. Maar het houdt me niet tegen om volgend jaar opnieuw te gaan.




No comments

No comments yet. Be the first.

Leave a reply